Eins og Ísland er lítið þá lendir maður oft í því að hitta oft sama fólkið á röltinu eða einhverjir tveir vinir komast allt í einu að því að þeir eiga sameiginlegan, náskyldan frænda. Eða eitthvað svoleiðis. Ég er alltaf að hitta á sama leigubílstjórann.

Þar sem ég er að vinna á Vegó alltaf á mánudagskvöldum, þá hef ég stundum þurft að taka leigubíl heim ef ég er að vinna til eftir miðnættis. Já, bíllausi auminginn ég. Eitt kvöldið lenti ég í hrókasamræðum við leigubílstjórann um fasteignir, kreppu og ég veit ekki hvað og hvað. Svo  seinna skutlaði þessi sami bílstjóri mér og strákunum heim eftir djamm einhvern tímann og þá kom til tals að hann hefði nú skutlað mér áður. Og við öll svona "haha fyndið, " osfrv. Síðan hefur hann skutlað mér aftur heim eftir djamm og síðan enn á ný í gær. Ég sast fram í til hans ( því ég húkkaði þennan leigubíl afar pró með New York handaveifi á pinnahælum. Pííínu eins og Carrie Bradshaw en bara mínus the superclassyness) og var að tala við Tryggva og hálfmeðvitundarlausan Ágúst í aftursætinu. Við tilkynnum honum að við séum að fara upp í Kópavoginn, á tvo staði, hann geti bara byrjað á að skutla Tryggva heim fyrst. Þá lítur hann á mig og segir: "Já ekkert mál. Átt þú svo ekki heima í Furugrundinni númer fimmtíuogeitthvað?" Ég horfi hissa á hann og segi honum að það sé rétt og furða mig á því að hann viti svona hluti. Þá mundi kauði eftir mér. Þessi maður er bara farin að spila stórt hlutverk í lífi mínu. Hann veit hvar ég á heima, hann veit ég bý með þremur öðrum krökkum, hann veit ég djamma, hann veit ég vinn á vegó og hann veit ég er að fara í lögfræði í HÍ í haust.

Ég þyrfti eiginlega að spyrja hann að nafni...

Síðan ég man eftir mér hef ég nagað neglurnar. Mamma segir að ég hafi byrjað mjög ung, eða bara þegar ég var komin með flestar tennurnar. Ég hef nagað þær ómeðvitað, þegar ég er stressuð eða einbeitt, spennt osfrv. Þetta hefur verið frekar ljótt að sjá - rauða putta og nánast engar neglur, auk þess finnst mér hendurnar á mér líta út fyrir að vera á 10 ára gömlu barni undir venjulegum kringumstæðum, og hvað þá þegar allt er nagað.

En ég hef sigrað sjálfa mig. Loksins er ég hætt þessum leiðindaávana. Ég hef ekkert nagað árið 2009, undir vökulum augu Gústa og Júlíu sem að hafa haldið í hendurnar á mér ef þau sjá þær færast nær munninum. Ég hef verið dugleg að naglalakka og gera mig fína. Og maður uppsker sem maður sáir; í dag er ég komnar með neglur sem ná ofar fingurgómum, glansandi fínar og flottar með naglalakki.

Það er ekki hægt að ímynda sér hversu ánægð ég er. Ég stari líka á þær montin á milli stríða (því ég hái mörg á dag í vinnunni). Glenni fingurnar í sundur og stilli höndunum upp og andvarpa af ánægju. Talandi um handaegóisma. Svo nú er ég alger gella með klóruneglur.

Það er allt gott að frétta af leikskólanum. Krakkagríslingarnir eru svo fyndin og frábær. Í dag vorum við að tala um kók og hverjir mega drekka kók og hvenær ( maður er sko alveg að leggja þeim lífsreglurnar, ég gæti alveg bullað í þau að kók væri hollara en vatn og að maður ætti að fá sér nammi í morgunmat ef ég vildi). Svo segir einn uppáhaldsstrákurinn minn, sem er ath bara 3 ára: " Já en það er svo mikið af sykri í kóki. Sykur er óhollur fyrir mann." Ég segi honum að það sé alveg rétt og kók sé bara svona spari, um helgar osfrv. "Jább" bætir hann við " og líka þegar við ætlum að hafa það kósý."

Haha. Seinna sama dag sturtaði hann bílum úr bílakassanum, skellti honum yfir höfuðið á sér og sagðist vera Emil með súpuskál á hausnum.

Á Vegó á mánudagskvöldið var lítið að gera og spjall okkar þjónanna varð æ heimspekilegra og dýpra með hverri mínútunni. Við veltum fyrir okkur ýmsum merkilegum efnum. Hér kemur spurning sem ég er varla komin með svar við og hef eiginlega velt þessu fyrir mér mikið síðan þá. :

Ef þú mættir velja eina manneskju úr mannkynssögunni til að fara á trúnó við/eiga innilegt spjall við, hver væri það?

Og af hverju? Um hvað mynduð þið tala?

Manneskjur eins og Adolf Hitler, Jesús, Leonardo da Vinci, Cesar, Kleópatra og fleiri komu upp í hugann. Ég stakk reyndar upp á Opruh líka, þótt hún sé varla mannkynssöguefni, en átti erfiða ævi konan og er ríkasta kona USA í dag. Merkilegt, ha?

Ég bíð spennt eftir kommentum.

Er Jay Leno að fara að hætta? Vó.

Þegar maður var 19 ára var maður hálfgerð stelpa ennþá. 19 var eitthvað svo stelpulegur aldur, menntaskólalegur. Svo varð maður 20 ára, ótrúleg tilhlökkun til þessa dags fylgdi manni í a.m.k. tvö ár og skyndilega var maður fullorðinn. Maður varð í rauninni ekkert svo mikið fullorðin 18 ára, en þegar maður datt í tvo tugi þá var málið allt annað. Jæja, maður naut þess í botn að spóka sig með hinu þroskaða liðinu í Ríkinu.

En hvað svo eftir tvítugt?

Ég beit næstum sundur á mér tunguna um helgina þegar ég sat og las Fréttablaðið í mestu makindum. Ég rak augun í frétt um Facebook og íslenska notendur; við erum eitthvað um 120 þúsund. Í fréttinni var svo notendunum skipt eftir aldri, 13-19, 20-29, osfrv.

Það voru flestir notendur á aldrinum 20-29 eða eins og stóð í greininni Á ÞRÍTUGSALDRI!

Nú er ekki aftur snúið. Þegar opinberir fjölmiðlar kalla mig KONU á ÞRÍTUGSaldri þá er ég orðin gömul.

Ég hélt ég væri bara að verða 21 árs pjatla.

Gríðarlegur fjöldi fólks er að mótmæla ástandi/ríkisstjórninni/Geir/Davíð á Austurvelli á hverjum laugardegi og ég styð þetta fólk af fullum hug. Þó er ég ekki alveg svo róttæk að mæta sjálf en skil vel fólk sem gerir það.

En ég fann hugmynd (leikskólamál) . Ég hef hins vegar hugsað mér að gera mín persónuleg smámótmæli.

Þannig er mál með vexti að ég var að taka strætó heim frá Vegó um hálftólfleytið í gærkvöldi. Ég var frekar þreytt en þó sæl þegar ég hugsaði um sængina sem beið mín heima. Ég fann þreytuna hellast yfir mig þegar ég sat í strætóskýlinu og beið eftir strætó. Mér var mikið í mun að komast sem fyrst heim, enda búin að vera í vinnunni nánast frá því hálfníu um morguninn.

Þegar ég er komin á Hlemm skipti ég yfir í Fjarkann og tylli mér í besta sætið, ég var eini farþeginn. Bílstjórinn var ungur útlenskur maður. Ég lít á strætóklukkuna og sé að það eru bara 2 mínútur í brottför. Jess (ferðin allt í allt tekur cirka hálftíma). En þá stígur einhver bölvuð tuðra upp í strætóinn - þekkir greinilega unga bílstjórann- og fer að flörta við hann á fullu. Hann gerir það á móti, þau hlæja hátt og asnalega, í örvæntingarfullri tilraun til að heilla hvort annað. Ég set Ipodinn í eyrun og horfi á klukkuna, bíð eftir að hún verði akkúrat, svo við getum lagt af stað.

En nei.

Bílstjóragreyið var farinn að halla sér yfir litla hliðið sitt og spjalla við stelpuna sem stóð hjá honum. Mikið handapat og hlátur á meðan ég gaut augun á klukkuna. Jæja, núna voru 3 mínútur síðan við áttum að vera lögð af stað og ég er orðin frekar óróleg. Ég vil þó ekki vera leiðinlega gellan og trufla þau en samt fór það óstjórnanlega í taugarnar á mér að hann skyldi vera svona ófagmannlegur og bara gefa skít í skeddsjúalið.

Þegar það voru 5 mínútur (það er langur tími þegar þú ert bara að bíða) síðan við áttum að fara af stað hósta ég hátt og ræski mig. Bílstjórinn horfir á mig í speglinum, tekur hintinu eftir að hafa litið á klukkuna og setur strætóinn af stað. Ég lít illilega til hans, illa pirruð en lét það nægja.

Þannig að ég mun mótmæla svona hegðun með því að hengja upp skilti í næsta strætó sem ég tek: " Bannað að flörta við bílstjórana" eins og stóð einu sinni " Bannað að tala við bílstjórann".

Ég þarf að taka erfiða ákvörðun.

Ég fór á tónlistarhátíð í ágúst sem heitir Pukkelpop. Þar eyddi ég þremur yndislegum dögum með vinum mínum eftir tveggja mánaða og ó svo depressing einveru í Þýskalandi. Þetta var vin í eyðimörkinni.

Á þessari hátíð fékk ég armband, eins og á svo mörgum öðrum svona hátíðum, um úlnliðinn. Rosa skemmtilegt með púkum með tennur og fljúgandi skrímslum á. Gult. Svo að það passar algjörlega við 0 flíkur í fataskápnum mínum.

Þetta armband trónir enn á sínum stað, eins og hjá hinum félögum mínum ef ég giska rétt. Það er svo gaman að reka augun í armbandið, dæsa og hugsa til þess hversu freakin gaman þetta ævintýri var.

En hvenær á maður að taka svona grip af sér? Hvenær er rétti tíminn.

Ég er farin að hallast af því að ég þurfa nefnilega að horfast í augu við það að tíma armbandsins sé lokið.

Í fyrsta lagi er það gult eins og ég nefndi áðan og fer við ekkert sem ég á. Eftir margar sturtuferðir síðustu mánaða er það orðið svona hálfgult og upplitað. Enn þá meira smart.

Í öðru lagi japlaði Snati (voffinn hennar mömmu; hann fékk þetta nafn á endanum) svo duglega á því yfir hátíðirnar ( er að taka tennur elsku kúturinn) að ég held það verði aldrei samt aftur.

Svo í þriðja lagi eru krakkarnir á leikskólanum alltaf að toga í þetta og rannsaka í hvíldinni, þegar við eigum að vera að slaka á og sofa, þegar ég strýk þeim yfir andlitið og er að reyna að róa þau niður. Með hægri hendinni, sem armbandið er á. Þeim finnst púkarnir og skrímslin voða spennó og ég stríði þeim stundum með því að ota armbandinu að þeim og hvæsa. Þá hrökklast þau í burtu en hlæja svo þegar bregðið er farið af þeim. (já bregðið)

En ég held að tíminn sé kominn til að kveðja elskuna mína. Þetta sem var svo góður icebreaker í partýum eða á vandræðalegum augnablikum.

Ég sit heima og er búin að vera í jólafríi í þrjátíu og fimm mínútur. Ég ákvað að fagna því með að setjast niður með útrunnna mjólk og brenndar piparkökur síðan systrabakstri í gær. Ég og Dæsa og stelpurnar hennar vorum í piparkökubakstri í gærkvöldi og eins og vaninn er þá brennur auðvitað ein platan. Og ég var svo heppin að fá að taka brenntið ( mitt orðalag síðan í æsku) með heim til mín og fá að eiga það. Því að brenntið er jú best finnst mér. Auk þess eru þessar kökur sem ég fékk með mér eiginlega bara gerðar af lillunni, Elku, og eru þess vegna krúttlega afmyndaðar í laginu. Hún var rosalega dugleg og bjó til margar piparkökur með stjörnuforminu, en hennar líta bara út eins og stökkbreyttar tarantúllur. Namm. Svo ég sit og japla á þessu, sæl og full af ást til jólanna.

Eftir tvo tíma nær mamma í mig og litli hvolpurinn hennar. Já, litli krúttlegi hvolpurinn sem mamma fékk sér um daginn. Eftir að hann kom inn í líf mitt breyttist ég; hann kom við hjartað í mér. Hann er svartur og hvítur bastarður/blendingur sem nær varla nokkur átt til einhvers ákveðins kyns en ég nefni kynið hans krúttlukynið. Hver veit svo hvort hann verður ekki bara feitur og pattaralegur eftir vistina hjá mömmu. Því hún er alveg jafn soft og ég - bráðnaði við fyrsta augnaráð sem hann sendi okkur. Hann mun vinna marga nammibitana af kellu bara fyrir að vera sætur. Skundi eða Snati eru nöfnin sem eru í stöðunni. Skundi því hann er víst (samkvæmt Dæsu) svo líkur Skunda í Emil og Skundi-bókinni (hér fletti ég þessu upp á google og ég er ekki sammála en jæja) en Skundi loðir við hann þó mömmu langi líka til að skíra hann Snati, því hann kemur úr sveitinni blessaður. En Sponsi, eins og litla spons?

Ég fékk svo eina jólagjöf á sunnudagskvöldið, eða ég og Gústi fengum frá henni dæsu. Hún vildi ólm að við opnuðum hana, en í henni var jólasería, gamlar jólagardínur frá henni, jólaskraut á tré, stytta, jólabakki osfrv. Hún vildi að ég gæti skreytt aðeins heima í Furugrundinni fyrir jólin. Mér fannst þetta svo frábær gjöf að ég hljóp heim og hengdi upp seríuna og skreytti aðeins íbúðina.

Ég fékk hlý og lítil knús áðan í leikskólanum frá krökkunum. Geðilleg jól eins og þau sögðu við mig og snöttuðust svo út með mömmum og pöbbum. Allir svo glaðir. Ég líka. Ég elska jólin. Ég hlakka til að vera í fríi og knúast í mömmu og Skunda, og eyða smá tíma í Keflavík með stelpunum. Síðan er enn spurningin hvort ég komi norður eftir vinnu þann 29. des, en ég er að vinna til rúmlega fimm þann dag. Svo áramótin eru óráðin en eitt er þó víst, að mig langar að óska öllum gleðilegra jóla og takk fyrir það sem var að líða. Ég knúsa ykkur sem ég sé en hin fá þessa kveðju bara rafrænt.Sorrý. JólaVédís var ekki alveg upp á sitt besta þessi jól.

Hóhóhó

védís

Desember er runninn upp og mikið er ég fegin! Uppáhaldsmánuðurinn minn. Ég eyddi dýrðlegri kúruhelgi á Kópaskeri síðustu helgi þar sem ég smurði mömmukökur, hlustaði á jólatónlist og drakk mikið af malti og appelsíni. Ahhh - við þurfum ekkert að ræða hvað sá drykkur er góður. Og mettandi, haha, ég tek frekar pláss frá fyrir hann heldur en kjöt.

Við erum líka að detta í jólaskapið á leikskólanum. Erum farin að syngja jólalög í samverustundum og þau eru öll að rifjast upp fyrir mér, blessuðu jólalögin. Það er bara ólýsanlega gaman að syngja hástöfum einhverja klassíkera eins og Skín í rauðar skotthúfur, Jólasveinar einn og átta osfrv. Vá. Ég fíla það. Krakkarnir syngja líka með og fylgjast spennt með þegar maður kveikir á dagatalakertinu og segir þeim að það megi aldrei hafa hátt þegar það er kveikt á kertum. haha. Þau trúa því og þaga algjörlega, öll sem eitt, og það er í fyrsta skipti sem ég sé það gerast. 19 krakkar undir 3 ára aldrinum - kraftaverki líkast.

Ég hætti samt ekki að hlæja að þessum litlu snillingum. Í kaffitímanum í dag stekk ég frá "mínu" borði og segi krökkunum að vera alveg kyrr ( sénsinn) og stillt á meðan ég hleyp og næ í þvottapoka ( við vorum að borða rauðrófur með brauðinu og þau voru öll bleik í framan og hlógu svo óstjórnanlega þegar þau klíndu bleiku blettunum á andlitið á hvort öðru). Þegar ég kem aftur með þvottapokana sitja krílin enn, ég er með óþekku stærstu krakkana á deildinni á borðinu mínu, ( og líkar vel, hoh) en eru að öskra hástöfum : "HALLELÚJA! HALLELJÚA!" og hreyfa sig svona í takt. Ég hlæ og hugsa með mér hvort að það séu jólasálmarnir sem eru að ná til þeirra eða hvort heilagur andi hafi flogið yfir borðið á meðan ég brá mér frá.

Einn var svo að leika sér með  Playmo mótorhjól og var að láta það bruna á sófanum en við sátum hlið við hlið. Síðan fer mótorhjólið að bruna upp lappirnar á mér, yfir magann og þá segir strákurinn: " Nei! Fjöll!" og lætur mótorhjólið bruna yfir brjóstin á mér. Ég roðna í framan. Þetta er eflaust í eina skiptið sem ég mun lenda í því að einhver kallar brjóstin mín fjöll. En mikið var gott að þau voru til gagns í þessum ímyndunarleik barnsins.

Jóla Védís kveður og spyr um leið hvort einhver eigi aflögu seríur sem þeir koma ekki fyrir í gluggana sína. Því mínir eru tómir og jólaskrautið mitt gamla á Kópaskeri, eitt og yfirgefið.

Léttbylgjan er alveg málið í dag.

Kannist þið við það að liggja upp í rúmi og reyna að slaka á huganum til þess að geta lygnt aftur augunum án þess að milljón svipmyndir skjótast fram og tilbaka bak við augnlokin? Ég lendi oft í því. Að geta ekki sofnað því maður er að hugsa svo mikið , að það gengur hálfilla að slaka á. Ég las síðan einhvers staðar, fyrir löngu síðan, að maður ætti að reyna að búa til myndir af strönd og hafi, eða einhverju álíka rólegu umhverfi, sem myndi fá mann til að sofna loksins. Sooothing.

Hugurinn er einhvern veginn ofar manni, og maður ræður ekki við hann í mörgum tilvikum. Ég lendi oft í því að flissa á meðan ég stend og horfi einhvert úti í loftið, því ég var að hugsa til einhvers skemmtilegs og gleymdi að ég var ekki ein. Eða að ég læt líða frá mér munaðarstunu, því ég var að hugsa um hversu gott það verður að leggjast undir sæng og kúra í kvöld. Þá er ekki gaman að fá undrunarstörur frá afgreiðsludömunni eða öðru fólki í Bónus.

En það sem ég lenti í í gær var ekki skemmtilegt. Ég var að bíða eftir strætó og var frekar snemma í því eins og venjulega þegar flugvél flaug fyrir ofan mig. Ég leit til himins og fór að hugsa til Gústa, sem var heima að læra fyrir prófin í einkaflugmanninum. Eitt leiddi af öðru - ég hugsaði til þess þegar hann yrði flugmaður - ég hugsaði um flugslys - og ég endaði á því að hugsa til þess með lekandi tárin niður kinnarnar þegar ég stæði í jarðaförinni hjá honum eftir að flugvélin hans hefði hrapað. Ég sá mig grátandi með systir hans í fanginu og mömmu hans grátbólgna við hliðina á mér.

Ég sverð það. Hvernig nær hugurinn og ímyndunaraflið svona tökum á manni?

Ég náði þó tökum á mér og strætóinn kom skömmu síðar. Ég vona að eldrauðar kuldakinnarnar hafi náð að skyggja á hitt.

Védís, mastermind

Ég hef unnið síðustu ár sem þjónn og á kaffihúsum/börum og á þeim tíma tel ég mig hafa lært ýmislegt nytsamlegt. En núna undanfarið hefur vaktstjórinn minn á Vegamótum verið að fínpússa mig og reyna að kenna mér að gera eitthvað meira en bara sæmilegt kaffi sem fólk slurkar í sig. Hann hefur til dæmis verið að reyna að kenna mér að gera mynstur í kaffið. Eins og blóm eða hjarta, þið vitið. Já, hann getur svo sannarlega gert það alveg fullkomlega og ég hef pírt augun og prófað mismunandi sjónarhorn til að sjá eitt hundrað prósent hvernig hann hreyfir hendina á meðan. En mér gengur ekkert alltof vel í þessum fínhreyfingum sem maður þarf að hafa á hreinu við þennan verknað, enda erum við að tala um brussuna mig. Ég minni nú á fyrri tíma á Hótel Eddu Stórutjörnum þar sem ég smellti stórum Thule í gleri í klofið á vesalings saklausum Þjóðverja þegar ég labbaði að borðinu hans og þurfti síðan að þurrka djásnin hans með tárin í augunum, eftir að hafa smallað nokkrum skálum og bollum í gólfið - allt á einu kvöldi. Eða næstum því. En aftur að kaffinu. Ég er semsagt mikið búin að vera að vanda mig síðustu tvo daga í að reyna að gera flott munstur en ég er ekki alveg með þí tötts Ég hef enn ekki afrekað að gera blóm; hins vegar hef ég gert skemmtileg kanínueyru, semi-hjarta, the blob og svo það besta að lokum: kaffityppi. Mér tókst án gríns að gera getnaðarlim með öllu tilheyrandi í kaffið hjá einum viðskiptavininum. Ég starði með hryllingi á sköpun mína á meðan vaktstjórinn hallaði sér yfir mig og hló. Hann sagði greinilegt hvernig hugsanir mínar væru. Við létum þó kaffið fara og ég beið eftir brjáluðum manni sem myndi berja í borðið og spyrja hverslags dónafólk væri að vinna þarna.

Fullkomnunarsinninn ætlar þó ekki að láta bugast og ég mun fyrr svitna og fá strengi í handarvöðvana (?) áður en ég gefst upp! Ég skal, ég skal geta þetta! Annars helli ég mér bara út í dónakaffibusiness og opna kaffihús sem heitir Jeremy's og býður upp á typpa- og brjóstakaffi.

Ég er orðin stutthærð og það í fyrsta sinn síðan ég var fósturlegur fyrirburi og var með lítið hár á höfðinu. Ég ætla að reyna að henda inn myndum af ótrúlega skemmtilegu djammi hjá Ernu, Júlíu og mér 1.nóvember síðastliðinn inn á síðuna, eða Facebook. Veit ekki hvort.

Lifið heil.